هرکسی را می تواند تحمل کند

هیچ کس بد نیست.

دلی که در بی اویی مانده است

برق هر نگاهی جانش را می خراشد.

لبخندها زهرآگین

دهان ها حفره های وقیح آزار دهنده

تسلیت ها خفقان آور

لذت ها دروغ هایی فریبنده

زیبایی ها حیله های اغفال

افق ها حصارهای عبوس زندان

درختان هریک قامت دشنامی

ابرها هر پاره سایه نفرینی

مهتاب سرد و آفتاب رسوایی

و روز برص گرفته وقیحی که او را

بر سر کوچه و بازار  بیگانگان می گرداند.

و شب گرگ آدمخواری که در پناهگاه دردمندش

او را می جوید تا فرو بلعد.

و طبیعت نه دیگر هیچستانی سرد و گنگ

که دوزخی درگرفته از حریق و دریایی مواج از آتشهای عذاب...

که هر چهره ای نگاهی طرح اندامی طنینی رنگی

در نگاه های او فریاد می کشد که ...

او نیست...

نیازی به هم وطن ندارند.

کسانی که خود آزادند

از زندان به ستوه نمی آیند.

آدم های اندکند

که به ازدحام محتاجند.

وقتی که دیگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم.

وقتی او تمام کرد من شروع کردم.

وقتی او تمام شد من آغاز شدم.

و چه سخت است.

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن!

آن چنان که قلبم را سخت به درد آورد

آرزو کردم ای کاش هم اکنون هم چون مسیح

بی درنگ آسمان از روی زمین برم دارد

یا لااقل هم چون قارون

زمین دهان بگشاید و مرا در خود فرو بلعد

اما نه...

من نه خوبی عیسی را داشتم و نه بدی قارون را

من یک "متوسط" بیچاره بودم و ناچار

محکوم که پس از آن نیز "باشم و زندگی کنم"

نه باشم و زنده بمانم.

از دکتر علی شریعتی

اگه دوست داشتی نظر بذار

یا حق

من واقعا خوشحالم که علی آقا این افتخار رو به من دادن که باهاشون همکاری کنم چون این وبلاگ رو خیلی دوست دارم.

ممنون

یا حق

مینویییییسیم

یا حق

 .

.

.

.

.

.

.

.

.

یا حق